เย็นวันศุกร์ เพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัยส่งข้อความมาถามว่า “ว่างออกมากินข้าวกันไหม” เราอ่านแล้วก็พิมพ์ตอบไปว่า “ขอเช็กตารางก่อนนะ” ทั้งที่ในใจรู้อยู่แล้วว่าตารางว่างเปล่า ไม่มีอะไรให้เช็กเลย สิ่งที่ไม่มีคือแรง หลังเลิกงานเราอยากกลับไปนอนมากกว่าจะแต่งตัวออกไปเจอใคร แล้วก็ปล่อยให้ข้อความนั้นค้างอยู่แบบนั้นจนถึงวันจันทร์ ผ่านไปหลายเดือนกลายเป็นหลายปี วงแชตที่เคยคึกคักก็เงียบลงทีละคน
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับคนทำงานเกือบทุกคน ไม่ใช่เพราะเราเลิกเห็นคุณค่าของเพื่อน แต่เพราะพลังงานที่มีเหลือหลังหักค่าเดินทาง ค่างาน และค่าใช้จ่ายในหัวออกไปแล้วมันเหลือน้อยมาก จนการรักษามิตรภาพวัยทำงานกลายเป็นภาระอีกอย่างที่ต้องจัดการ แทนที่จะเป็นที่พักใจ ทว่าความจริงคือมิตรภาพไม่ได้ต้องการเวลามากขนาดนั้น มันต้องการแค่ความสม่ำเสมอที่พอดีกับชีวิตจริงของเรา









